Po śniadanku, przed dziewiątą, wyjazd w kierunku lodowca Franz Josef. Jechaliśmy niecałe pół godziny do Franz Josef – niewielkiej miejscowości u podnóża Alp Południowych, będącej bazą wypadową na lodowiec. Część naszej grupy bukowała się tutaj do lotu helikopterem, my wykorzystaliśmy ten czas na dobrą kawę w czynnej już o tej porze kawiarni. Cała wycieczka trwała około godziny, wg relacji uczestników było pięknie chociaż obiecane lądowanie na śnieżnym płaskowyżu nie wypaliło, bo w miejscach odpowiednich do posadzenia maszyny były tylko skały.
Potem podjechaliśmy do punktów widokowych na lodowiec i rzekę Waiho. Spacer do nich prowadził przez bujny, wilgotny las deszczowy. Mogliśmy naocznie się przekonać, że lodowiec faktycznie w odwrocie.
Następna atrakcja to wędrówka Hokitika Gorge Walk – malowniczym szlakiem przez nowozelandzką dżunglę, wzdłuż wąwozu rzeki Hokitika toczącej nieprzyzwoicie błękitne wody. Trasa jest dobrze utrzymana, ma nieco ponad 2 km, prowadzi przez dwa mosty, w jednym miejscu jest możliwość zejścia do rzeki. Turkusowe zabarwienie wg AI powstaje dzięki bardzo drobnym cząstkom mineralnym zawieszonym w wodzie, określanym jako rock flour lub glacial flour – mączka skalna. Powstają one podczas ścierania skał przez przemieszczający się lód z lodowca. Drobiny rozpraszają światło słoneczne nadając wodzie charakterystyczną, mlecznoturkusową barwę. Kolor rzeki zależy od pogody, nasłonecznienia i ilości zawiesiny. Na szlaku tą grą barw można się sycić do woli.
Po spacerze przejazd do Hokitika - miasteczka nad Morzem Tasmana. Dawniej było ono jednym z najważniejszych ośrodków gorączki złota w Nowej Zelandii, dziś słynie z nefrytu, czyli zielonego kamienia szczególnie cenionego przez Maorysów. Było już leniwe niedzielne popołudnie i część knajpek właśnie się zamykała a część dopiero otwierała. Tutaj w planie mieliśmy zjeść lunch / obiad, ale wcale nie było to takie łatwe. W końcu zaryzykowaliśmy hinduski bar i wyszło wcale nieźle. Podano aromatyczną wołowinę i jagnięcinę, do tego sporo ryżu. Po obiedzie jeszcze kawa i lody, krótki wypad na plażę, odwiedziny w sklepach z jadeitem i tak nam zleciał postój w Hokitika.
Po południu zaliczyliśmy jeszcze jeden spacer i ten był całkiem szalony. Przedzieraliśmy się (w niektórych miejscach dosłownie) przez gęsty las w okolicach Blue Spur, które w XIX wieku było obszarem wydobycia złota. Na szlaku można zobaczyć ślady dawnych robót ziemnych, kanałów wodnych i wyrobisk, które stopniowo zarasta las. I tak przyroda niemal całkowicie odzyskała teren intensywnie eksploatowany przez poszukiwaczy złota ponad 150 lat temu.
Nocleg wypadł w Sundowner Motel w miejscowości Greymouth.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz