poniedziałek, 16 listopada 2026

Nowa Zelandia - 16 lutego (Pancake Rocks, Westport)

Po śniadanku o 8.30 wyjazd do miejscowości Punakaiki słynącej z wapiennych formacji skalnych przypominających stosy naleśników. Nieco ponad kilometrową pętlę robi się brzegiem morza dobrze przygotowaną ścieżką obserwując skaliste wybrzeże i efektowne fontanny. Tworzą je silne fale, które wpływając w podziemne szczeliny skalne wystrzeliwują wodę z hukiem przez otwory zwane blowholes.

Po spacerze i dobrej kawie podjechaliśmy do punktu startowego Pororari River Track – malowniczego szlaku biegnącego wzdłuż rzeki Pororari na terenie Parku Narodowego Paparoa. Wyszło jakieś 8 km cudnej wędrówki i to było nasze pożegnanie z nowozelandzkim buszem odbijającym się od czasu do czasu w lustrze rzeki. Odpuściliśmy fragment po asfalcie (konieczny do zamknięcia pętli), ale to można zrobić tylko mając swojego kierowcę i auto.

Ostatnią trasą do zrobienia tego dnia był Cape Foulwind Walkway – szlak nadmorski niedaleko miasta Westport. Podczs godzinnego, około trzykilometrowego spaceru podziwialiśmy różne fragmenty wybrzeża Morza Tasmana z zatoką baraszkujących kotik nowozelandzkich (rodzina uchatek). Ciekawostką jest ozdobny drogowskaz z sylwetką foki i symbolem Rotary wskazujący odległości do różnych miast świata. Nazwa Cape Foulwind oznacza w przybliżeniu „Przylądek Niepomyślnego Wiatru”. Nadał ją James Cook w 1770 roku, ponieważ silne wiatry utrudniały żeglugę w tym rejonie. Nam specjalnie nie wiało, a dzięki własnemu transportowi mogliśmy zrobić tę trasę w jednym kierunku. 

Po tych wszystkich wędrówkach byliśmy już porządnie głodni. Jeśli chodzi o obiad to praktycznie zostaliśmy skazani na Westport - historyczny ośrodek górniczy na zachodnim wybrzeżu Wyspy Południowej. Obecnie miasteczko wymarłe, większość sklepów i barów zamknięta. Kiedy zlokalizowaliśmy otwartą restaurację przy hotelu to nikt nie wybrzydzał, aczkolwiek rozwijająca się sytuacja wprawiała w coraz większe zdumienie. Przywitała nas wylewnie barmanka / kelnerka w krótkiej jeansowej spódniczce i kozaczkach (styl wyraźnie kowbojski), w stanie ewidentnie wskazującym na spożycie. Podśpiewując przyjęła zamówienie, zapewniała, że kuchnia działa, chociaż mieliśmy nadzieję, że to nie ona gotuje. Menu typowe czyli łosoś, wołowina, drób. Oprócz nas siedziały dwie osoby i wyglądały na stałych bywalców, bo zamawiały kolejne shoty popijając razem z kelnerką. Maciek zamówił rybę i wyszło nieźle, osoby które skusiły się na wołowinę miały sporo pracy, bo aczkolwiek mięso nienajgorsze to tak twarde, że wymagało długiego żucia. Kucharz się nie pokazał, może i dobrze, wystarczyła nam podchmielona kelnerka. Było to jedno z najzabawniejszych przeżyć na wyprawie. Cała sceneria jak nic przypominała Dziki Zachód, tylko nowozelandzki.

Po posiłku czekały nas jeszcze trzy godziny jazdy do Hanmer Springs i przed 20 zameldowaliśmy się w hotelu.  

 








































 

 

 

  

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz